Zakelijk
Arie Vreugdenhil (A. Vreugdenhil bouwtechniek):
’Nog nooit een dag zonder werk gezeten’
Arie Vreugdenhil is al vanaf zijn 13e een werkende man. Samen met zijn zoon zette hij een eigen bedrijf op in kassenbouwtechniek, maar bouwt nu zelf vooral bedrijfsruimten en particulier werk. Het bekendste bouwwerk van Arie Vreugdenhil is misschien wel de overkapping van het Wilhelminaplein tijdens de jaarlijkse Naaldwijkse feestweek.
door Sandra Vlielander
Als geboren en getogen Naaldwijker, groeide Arie Vreugdenhil op in Kruysbroek. "Mijn vader overleed toen ik 6 jaar oud was. Samen met mijn oudere broer moest ik dus ook een beetje het gezin onderhouden, tenminste zo zag ik dat. Toen ik net in de pubertijd kwam, ik was een jaar of 13, leerde mijn moeder mijn stiefvader kennen. Ja, hij heeft het in die tijd wel moeilijk gehad met mij, maar we konden het uiteindelijk heel goed met elkaar vinden. Mijn broer, jongere zus en ik kregen er direct een halfzus en een halfbroer bij. Meteen een huis vol", herinnert Arie.
"In die periode ging ik in dienst bij Smiemans kassenbouw, waar mijn broer ook al de verwarmingsinstallaties deed", gaat Arie verder. "Bij Smiemans heb ik echt het vak geleerd. Hoe het moet, maar vooral ook hoe het niet moet. Ik leerde snel en kon op mijn 17e al zelfstandig aan het werk. Ja, dan ging ik met mijn koffertje gereedschap in de ene en een koffertje kleding in de andere hand met de trein naar Leeuwarden, om kassen te bouwen in Friesland. Dat heb ik twee jaar gedaan, op maandag heen en op vrijdag weer terug. Ik had daar zelfs mijn eerste vriendinnetje, dat zal ik niet meer vergeten."
Oostenrijk
Op zijn 20e kwam Arie in dienst bij B.P. van der Valk kassenbouw en bouwde hij op locatie mee aan de kassen. Vervolgens werd hij gepromoveerd tot uitvoerder, iets dat hij 18 jaar heeft volgehouden. "Mijn zoon John werkte ondertussen als onderaannemer in de kassenbouw en luchtmechaniek. In 1991 zijn we samen een bedrijf gestart: A. en J. Vreugdenhil kassenbouwtechniek. Mijn zoon bracht zijn ervaringen in de luchtmechaniek mee en ik mijn kassenbouwkennis.
Na zes jaar is mijn zoon verhuisd naar Oostenrijk, waar hij nu nog steeds met zijn Oostenrijkse vrouw woont. Hij verloor zijn eerste vrouw tijdens de bevalling van hun eerste kindje, heel triest. Mijn toenmalige vrouw en ik hebben een tijd voor ons kleinkind gezorgd, tot John er klaar voor was. Tijdens een vakantie in Oostenrijk leerde hij zijn huidige vrouw kennen. Nu heeft hij het geluk weer een beetje gevonden. Maar ja, voor mij is het een groot gemis. We hadden samen de zaak en toen moest ik het weer alleen doen. Ik ben 63 en het wordt eigenlijk tijd dat ik met pensioen ga. De jongens hier zullen het nu van me overnemen. Maar ik ga voorlopig nog wel door, hoor", lacht Arie. "Ik zou niet weten wat ik thuis moet doen. Ik werk al 50 jaar en heb nog nooit een dag zonder werk gezeten. Voor hobby's is geen tijd: mijn werk is mijn hobby."
Wilhelminaplein
Het werk van A. Vreugdenhil bestond voorheen vooral uit de bouw van kassen en bedrijfsruimten. "We doen en deden vooral het specialistische werk. Zo hebben we bijvoorbeeld alle tuincentra van het vroegere EuropaTuin gebouwd, door heel Europa en Nederland. Aan de bouw van een tuincentrum zit een zwaardere norm dan aan een standaardkas, daarom beginnen de meeste kassenbouwers er liever niet aan. De constructie moet steviger en veiliger zijn en het liefst met zo min mogelijk palen", legt Arie uit. "Die constructie gebruiken we ook bij de overkapping op het Wilhelminaplein, die we jaarlijks tijdens de feestweek neerzetten. Een ruim dak van 12x8 en met zo min mogelijk poten."
Bouwtechniek
Echte kassen bouwde Arie eigenlijk steeds minder en dat was voor hem onlangs de reden om de bedrijfsnaam te veranderen in 'A. Vreugdenhil bouwtechniek'. "De naam kassenbouwtechniek zorgde voor verwarring. We schreven bijvoorbeeld in om het nieuwe onderkomen van postduivenvereniging de Gevleugelde Vrienden te bouwen. De bouwcommissie was verbaasd dat een kassenbouwbedrijf zo'n mooi bedrijfspand zou kunnen bouwen. Gelukkig kennen veel mensen bij die vereniging mij en wisten dus dat het wel mogelijk was. Het pand dat wij hebben gebouwd is zo mooi geworden, we krijgen alleen maar complimenten."
Naast bedrijfspanden bouwt A. Vreugdenhil ook veel bij particulieren: een volledig nieuwbouwhuis, een aanbouw of een flinke renovatie. Die veelzijdigheid is in crisistijd mooi meegenomen. "Ons eigen personeel kan ik goed aan het werk houden, maar zzp'ers, die normaal ook veel oppakken, zie je bij ons nu niet. Je ziet dat men nu meer kleinschalige projecten aanpakt en daar worden wij voor ingeschakeld. Het zijn moeilijke tijden, maar we hebben nog geen klagen."
Hart
Privé heeft Arie ook weinig reden tot klagen. Hij is al 13 jaar gelukkig getrouwd met Caroline, die met haar 40 jaar een stuk jonger is. "Ja, dat heb ik goed voor elkaar, toch", lacht Arie. "Ik trouwde eerder op mijn 19e, een 'moetje'. Samen kregen we vier kinderen: Henriëtte (43), John (41), Petra (38) en Renate (33). Het was geen goed huwelijk en na 34 jaar zijn we uiteindelijk gescheiden. Caroline is een vriendin van Henriëtte, zo leerden we elkaar kennen. Ze had al een dochter Chelsea, die is nu 15. Zij ziet mij echt als haar vader, ik heb haar ook officieel geadopteerd. Met z'n drieën wonen we nu in de Secretaris in Naaldwijk. Ja, eens Naaldwijker, altijd een Naaldwijker. Ik zou nooit meer ergens anders heen willen."
Wie trouwens denkt dat Caroline bij Arie blijft 'om het geld' heeft het mis. "Nee, dat vooroordeel is vier jaar geleden wel weggenomen. Ik had slokdarmkanker, maar omdat het in een vroeg stadium werd ontdekt, was het goed te opereren. Met dank aan huisarts Van der Stelt trouwens. Caroline kwam in die tijd drie keer per dag langs in het ziekenhuis en ook thuis heeft ze me zo goed verzorgd. Het is ongelooflijk, ze heeft zo'n groot hart. Ik heb zo'n geluk dat wij elkaar hebben mogen vinden."
Arie Vreugdenhil is al vanaf zijn 13e een werkende man. Samen met zijn zoon zette hij een eigen bedrijf op in kassenbouwtechniek, maar bouwt nu zelf vooral bedrijfsruimten en particulier werk. Het bekendste bouwwerk van Arie Vreugdenhil is misschien wel de overkapping van het Wilhelminaplein tijdens de jaarlijkse Naaldwijkse feestweek.
door Sandra Vlielander
Als geboren en getogen Naaldwijker, groeide Arie Vreugdenhil op in Kruysbroek. "Mijn vader overleed toen ik 6 jaar oud was. Samen met mijn oudere broer moest ik dus ook een beetje het gezin onderhouden, tenminste zo zag ik dat. Toen ik net in de pubertijd kwam, ik was een jaar of 13, leerde mijn moeder mijn stiefvader kennen. Ja, hij heeft het in die tijd wel moeilijk gehad met mij, maar we konden het uiteindelijk heel goed met elkaar vinden. Mijn broer, jongere zus en ik kregen er direct een halfzus en een halfbroer bij. Meteen een huis vol", herinnert Arie.
"In die periode ging ik in dienst bij Smiemans kassenbouw, waar mijn broer ook al de verwarmingsinstallaties deed", gaat Arie verder. "Bij Smiemans heb ik echt het vak geleerd. Hoe het moet, maar vooral ook hoe het niet moet. Ik leerde snel en kon op mijn 17e al zelfstandig aan het werk. Ja, dan ging ik met mijn koffertje gereedschap in de ene en een koffertje kleding in de andere hand met de trein naar Leeuwarden, om kassen te bouwen in Friesland. Dat heb ik twee jaar gedaan, op maandag heen en op vrijdag weer terug. Ik had daar zelfs mijn eerste vriendinnetje, dat zal ik niet meer vergeten."
Oostenrijk
Op zijn 20e kwam Arie in dienst bij B.P. van der Valk kassenbouw en bouwde hij op locatie mee aan de kassen. Vervolgens werd hij gepromoveerd tot uitvoerder, iets dat hij 18 jaar heeft volgehouden. "Mijn zoon John werkte ondertussen als onderaannemer in de kassenbouw en luchtmechaniek. In 1991 zijn we samen een bedrijf gestart: A. en J. Vreugdenhil kassenbouwtechniek. Mijn zoon bracht zijn ervaringen in de luchtmechaniek mee en ik mijn kassenbouwkennis.
Na zes jaar is mijn zoon verhuisd naar Oostenrijk, waar hij nu nog steeds met zijn Oostenrijkse vrouw woont. Hij verloor zijn eerste vrouw tijdens de bevalling van hun eerste kindje, heel triest. Mijn toenmalige vrouw en ik hebben een tijd voor ons kleinkind gezorgd, tot John er klaar voor was. Tijdens een vakantie in Oostenrijk leerde hij zijn huidige vrouw kennen. Nu heeft hij het geluk weer een beetje gevonden. Maar ja, voor mij is het een groot gemis. We hadden samen de zaak en toen moest ik het weer alleen doen. Ik ben 63 en het wordt eigenlijk tijd dat ik met pensioen ga. De jongens hier zullen het nu van me overnemen. Maar ik ga voorlopig nog wel door, hoor", lacht Arie. "Ik zou niet weten wat ik thuis moet doen. Ik werk al 50 jaar en heb nog nooit een dag zonder werk gezeten. Voor hobby's is geen tijd: mijn werk is mijn hobby."
Wilhelminaplein
Het werk van A. Vreugdenhil bestond voorheen vooral uit de bouw van kassen en bedrijfsruimten. "We doen en deden vooral het specialistische werk. Zo hebben we bijvoorbeeld alle tuincentra van het vroegere EuropaTuin gebouwd, door heel Europa en Nederland. Aan de bouw van een tuincentrum zit een zwaardere norm dan aan een standaardkas, daarom beginnen de meeste kassenbouwers er liever niet aan. De constructie moet steviger en veiliger zijn en het liefst met zo min mogelijk palen", legt Arie uit. "Die constructie gebruiken we ook bij de overkapping op het Wilhelminaplein, die we jaarlijks tijdens de feestweek neerzetten. Een ruim dak van 12x8 en met zo min mogelijk poten."
Bouwtechniek
Echte kassen bouwde Arie eigenlijk steeds minder en dat was voor hem onlangs de reden om de bedrijfsnaam te veranderen in 'A. Vreugdenhil bouwtechniek'. "De naam kassenbouwtechniek zorgde voor verwarring. We schreven bijvoorbeeld in om het nieuwe onderkomen van postduivenvereniging de Gevleugelde Vrienden te bouwen. De bouwcommissie was verbaasd dat een kassenbouwbedrijf zo'n mooi bedrijfspand zou kunnen bouwen. Gelukkig kennen veel mensen bij die vereniging mij en wisten dus dat het wel mogelijk was. Het pand dat wij hebben gebouwd is zo mooi geworden, we krijgen alleen maar complimenten."
Naast bedrijfspanden bouwt A. Vreugdenhil ook veel bij particulieren: een volledig nieuwbouwhuis, een aanbouw of een flinke renovatie. Die veelzijdigheid is in crisistijd mooi meegenomen. "Ons eigen personeel kan ik goed aan het werk houden, maar zzp'ers, die normaal ook veel oppakken, zie je bij ons nu niet. Je ziet dat men nu meer kleinschalige projecten aanpakt en daar worden wij voor ingeschakeld. Het zijn moeilijke tijden, maar we hebben nog geen klagen."
Hart
Privé heeft Arie ook weinig reden tot klagen. Hij is al 13 jaar gelukkig getrouwd met Caroline, die met haar 40 jaar een stuk jonger is. "Ja, dat heb ik goed voor elkaar, toch", lacht Arie. "Ik trouwde eerder op mijn 19e, een 'moetje'. Samen kregen we vier kinderen: Henriëtte (43), John (41), Petra (38) en Renate (33). Het was geen goed huwelijk en na 34 jaar zijn we uiteindelijk gescheiden. Caroline is een vriendin van Henriëtte, zo leerden we elkaar kennen. Ze had al een dochter Chelsea, die is nu 15. Zij ziet mij echt als haar vader, ik heb haar ook officieel geadopteerd. Met z'n drieën wonen we nu in de Secretaris in Naaldwijk. Ja, eens Naaldwijker, altijd een Naaldwijker. Ik zou nooit meer ergens anders heen willen."
Wie trouwens denkt dat Caroline bij Arie blijft 'om het geld' heeft het mis. "Nee, dat vooroordeel is vier jaar geleden wel weggenomen. Ik had slokdarmkanker, maar omdat het in een vroeg stadium werd ontdekt, was het goed te opereren. Met dank aan huisarts Van der Stelt trouwens. Caroline kwam in die tijd drie keer per dag langs in het ziekenhuis en ook thuis heeft ze me zo goed verzorgd. Het is ongelooflijk, ze heeft zo'n groot hart. Ik heb zo'n geluk dat wij elkaar hebben mogen vinden."
Arie Vreugdenhil: "De naam kassenbouwtechniek zorgde voor verwarring. Daarom is het nu A. Vreugdenhil bouwtechniek." Foto: Frank Kraft
Meer in Zakelijk
Nieuwbouwprojecten openen deuren’Het gezin is het allerbelangrijkste’
Informatielezingen mentale training
Winnaars ABN AMRO prijsvraag bekend
Westland is streekproduct rijker
