Zakelijk
Wim Troost (Troost & van Oosten Makelaardij):
’Na één espressootje was er een klik’
Een carrièreswitch op 56-jarige leeftijd, daar heeft niet iedereen zin in. Wim Troost wél. Hij was op die leeftijd leerling-makelaar en runt nu samen met Arjo van Oosten een eigen makelaarskantoor in 's-Gravenzande. Vóór het makelaarsschap werkte Wim jarenlang in de meubel- en stofferingszaak Troost Interieurs.
door Sandra Vlielander
door Sandra Vlielander
Wim Troost is een geboren en getogen Monsternaar. "Ik ben pas verhuisd", bekent hij. "Van Emmastraat nummer 92 naar 76. Ja, de spullen konden we lopend verhuizen en ook de piano hoefden we maar naar buiten te rijden", lacht Wim.
Zijn ouders waren de eigenaars van Troost woninginrichting en -textiel. "Ik werkte in eerste instantie bij een landelijk marketingbureau en deed marktonderzoeken door heel Nederland", vertelt Wim. "Toen dat bedrijf kapot groeide, ben ik bij mijn vader in de zaak gegaan, die meer dan genoeg te doen had. Dat was geen grote stap: ik woonde al boven de winkel en hoefde dus alleen de trap af om naar mijn werk te gaan."
Carte blanche
Na een korte inwerkperiode, schreef Wim met zijn ervaring als marktonderzoeker een nieuw bedrijfsplan voor de winkel in woninginrichting. "Ik legde het mijn vader voor en in dat gesprek over de toekomst, ik was toen een jaar of 26, kreeg ik eigenlijk carte blanche om de winkel te voeren zoals ik het voor me zag. Mijn vader bleef de boekhouding doen en ik stond op de winkelvloer. Een paar jaar later lijfde ik ook mijn jongere broer in in de zaak, hij kon altijd al goed verkopen, en in 1983 bouwden we een heel nieuw pand in Monster. Ja, het groeide van een winkeltje op de hoek van 150 m², naar een ruimte van 1500 m²."
Clubs
Naast de activiteiten in de zaak, was Wim altijd al actief in (ondernemers-)verenigingen erbuiten. "Voor mij zijn die clubjes ontspanning", verklaart hij. "Wanneer je je even volledig op iets anders kunt storten, ben je met je hoofd niet bij de winkel en is het in zekere zin dus ontspannend. Ik zat onder andere in de ondernemersvereniging van Monster, was lid van de regiocommissie bij de Kamer van Koophandel en trad in 1984 toe tot de Raad van Toezicht bij de Rabobank", somt Wim op. "Het was toen gewoon dat leden van die raad taxaties deden, voordat de bank een lening afsloot. Ik was een van de weinige niet-tuinders en deed veel woning- en bedrijfstaxaties. Ik heb veel makelaars leren kennen in die periode."
Boulevard
Ondertussen maakte Wim zich hard voor een meubelboulevard in het Westland. "Samen met Arie Roobol heb ik de Woonboulevard, die in 1999 is geopend, opgezet", vertelt Wim. "Maar de basis ervan ligt al in '85, toen we met meubel-ondernemers bij elkaar kwamen om iets te verzinnen om de crisis het hoofd te bieden. De meubelboulevard zoals Arie en ik die voor ons zagen, zou gevuld zijn met 'eigen' Westlandse ondernemers. De ondernemers waren enthousiast en Arie en ik moesten op zoek naar een locatie. Uiteindelijk kwamen we op de plek in Naaldwijk uit, maar dat heeft 7 jaar geduurd. Veel ondernemers van het eerste uur bestonden al niet meer, waren overgenomen of hadden geen interesse meer. Toen kwamen we toch bij landelijke ketens uit."
Ook Troost Interieurs nam een plek in op de meubelboulevard, met een slaapkamerformule en een Leolux-speciaalzaak. Wim is trots op de realisatie van de boulevard, maar weet nog dat het in de beginjaren niet makkelijk was. "Het duurde lang voor er een goede ontsluitingsweg kwam. Iedereen moest over dat nare bruggetje bij de Woerd. Geen mooie voordeur voor de boulevard."
Fusieproces
Bij de Rabobank kreeg Wim de belangrijke taak om de fusie naar één Rabobank Westland te begeleiden. "Eerdere pogingen tot een fusie waren mislukt. Hoe het kan weet ik niet, maar met mijn collega-voorzitters ging het eigenlijk vanzelf. Moeilijker was het om dit soort bestuurstaken te combineren met het werk bij Troost. Rabobank wilde mij absoluut in het fusieproces houden, dus werd ik aangesteld als fulltime interim-manager. Na de fusie kon ik mij weer richten op de meubelen. Ik ging met mijn broer mee naar een beurs, maar toen ik naar rondliep, was ik er eigenlijk helemaal klaar mee. Gek, want daarvoor had ik er 25 jaar met plezier gewerkt."
Aanvulling
De volgende stap werd een baan als makelaar, bij een kantoor dat Wim al eerder had benaderd. "En dus zat ik met mijn 56 jaar met de neus in de boeken en was ik leerling-makelaar. Ieder ander zou dat op die leeftijd niet meer doen, maar ik houd wel van een nieuwe uitdaging. Ik was er nog lang niet aan toe om minder te werken, nog steeds niet, hoor", benadrukt Wim. "Twee jaar gelden ben ik zelfs voor mijzelf begonnen. Een gezamenlijke kennis stelde Arjo van Oosten en mij voor en na één bakkie koffie was er die klik die nodig is om samen een bedrijf te runnen. Voor het tweede jaar werken we nu samen, sinds kort als Troost & van Oosten makelaardij."
"Heel bijzonder hoe je zo'n fijne zakenpartner kunt treffen. Arjo en ik vullen elkaar op alle gebieden aan. Hij voetbalt bijvoorbeeld, ik hockeyde; we hebben beiden een heel ander netwerk. Vanaf mei 2009, het moment waarop onze samenwerking begon, ging het direct boven verwachting. Onze portefeuille van woningen en bedrijfspanden blijft maar groeien. Omdat Arjo en ik altijd samen de waarderingen doen, zetten we een zo reëel en geloofwaardig mogelijke prijs neer. In de markt blijkt dat te werken: we geven maar weinig toe op de vraagprijs."
Kleinzoon
Heeft Wim nog wel tijd voor een privéleven? "Ik heb twee zoons en een dochter, van mijn eerste vrouw", vertelt Wim. "Onze jongste was vier toen wij scheidden. Na een paar jaar leerde ik mijn huidige vrouw Anja kennen", aldus Wim, bij wie de kinderen na de scheiding zijn blijven wonen. "We zijn niet direct getrouwd, dat kon ik de kinderen niet aandoen. Toen ik 50 werd, was onze jongste 18 en konden ze alledrie getuigen zijn bij ons huwelijk."
Toch blijkt er weinig tijd voor hobby's, naast het werk en de verenigingen waar Wim actief is. "Anja werkt ook nog steeds, als tandartsassistente. Maar we werken nu wel om te leven, niet langer andersom. Maar als we uiteindelijk een keer vrij zijn, kunnen we niet kiezen wat we moeten doen; wandelen, fietsen, tuinieren, naar het strand. Sinds 11 maanden hebben we trouwens een nieuwe hobby: onze kleinzoon Ties. Wat een bijzonder mannetje is dat toch", glimlacht Wim trots.
Meer in Zakelijk
Nieuwbouwprojecten openen deuren’Het gezin is het allerbelangrijkste’
Informatielezingen mentale training
Winnaars ABN AMRO prijsvraag bekend
Westland is streekproduct rijker
