Kamela Sarwar slaapt slecht: Nachtmerries over geweld in Afghanistan

Redactie 10-09-2021
Foto: ELKamela Sarwar vluchtte in 2013 uit Afghanistan en vreest nu voor het leven van haar zus.

Haar zus in Afghanistan slaapt noodgedwongen elke nacht op een ander adres. Haar broers die ook niet konden wegkomen verkeren eveneens in groot gevaar nu de Taliban Afghanistan hebben overgenomen. Het bezorgt de in 2013 gevluchte Westlands Afghaanse Kamela Sarwar (46) nachtmerries. "En ik kan niks doen.''

door Evelyne Lammerding

Ze zag het op tv en hoorde het rechtstreeks van haar familie, hoe de chaos uitbrak in haar geboorteland. "Sindsdien slaap ik slecht, ik heb nachtmerries.''

Haar zus en vier broers hebben wel geprobeerd met hun gezinnen weg te komen. Dat is niet gelukt. "Mijn familie is geslagen door de Taliban. Ze voelen de pijn nog steeds, vertellen ze.'' Daags voor het interview op de flat van Sarwar, had zij haar zus nog aan de telefoon. "Ze huilt, huilt, huilt.''

Haar oudste dochter van 24, Negin, is voor enige tijd bij haar moeder. Ze studeert geneeskunde en vult haar moeder die na 8,5 jaar Nederland behoorlijk goed Nederlands spreekt, soms een beetje aan.

Vrouwenrechten

De Taliban jagen op haar zus, omdat zij voor het ministerie van Onderwijs in Afghanistan werkte en zich bezighield met vrouwenrechten, vertelt een verontruste Sarwar. Daarbij nam zij geregeld deel aan demonstraties voor vrouwenrechten. "De Taliban en de geheime dienst hebben nu alle gegevens van de mensen die op de ministeries hebben gewerkt, daarom is mijn zus elke dag ergens anders,'' zegt Sarwar. De complete situatie jaagt haar angst aan. Oude trauma's komen weer boven.

Zelf ontvluchtte zij het land tijdens de eerste machtsperiode van de Taliban, tussen 1996 en 2001. Voordien werkte zij als verloskundige in het ziekenhuis. Met de komst van het Talibanregime kwam daar een einde aan. Vrouwen mochten niets, behalve binnen blijven. "Nee, vrouwen mogen onder de Taliban ook niet naar het ziekenhuis.''

Sarwar zette thuis in haar dorp een verloskundigenpraktijk op. Daarnaast gaf zij thuis in het geheim les aan meisjes, omdat zij in die tijd niet meer naar school mochten. Wiskunde, Engels en Farsi, de algemene taal in Afghanistan, waren de vakken die Sarwar onderwees. "De meisjes kregen nooit in een groep les. Dat zou opvallen. Een voor een kregen ze drie keer per week een vak. Dat heb ik twee jaar kunnen doen.''

Toch moest zij tijdelijk de uitwijk nemen naar buurland Pakistan om aan het Talibanregime te ontsnappen.

"Mijn schoonvader had druiventuinen op verschillende plaatsen in Kaboel. Alles was platgebrand.''

Vlucht

Bij terugkomst ging Sarwar verder met haar verloskundigenpraktijk aan huis. Tot zij in 2013 moest vluchten, omdat haar leven direct werd bedreigd, vertelt zij. "Een groep commandanten stond voor mijn deur.'' Ze kon ontkomen. "Met mijn dochter die toen 2 jaar was, en mijn zoon. Hij is nu 21.''

Haar dochters van nu 24 en 16 vluchtten later met hun vader. "Ik ben blij dat mijn kinderen hier zijn,'' zegt Sarwar. Over haar familie in Afghanistan maakt zij zich grote zorgen. Ze wou dat ze kon helpen. "Maar ik kan niets doen, behalve afwachten.''

Vereniging

Ze is niet de enige in Westland. Een jaar geleden begon ze een Westlandse vereniging voor Afghaanse vrouwen. "Sinds vijf maanden is die officieel. We zijn met vijftig vrouwen.'' Voor Vluchtelingenwerk fungeert zij als tolk voor de vrouwen.

De groep ziet elkaar in wisselende samenstelling en treft elkaar buiten. "De laatste weken is er heel veel stress,'' zegt Sarwar.

Met deze en ook andere vrouwen wil zij een demonstratie voor vrouwenrechten houden in Den Haag."Omdat vrouwen het het zwaarst hebben.''

Daarnaast wil zij in Westland in de herfst een conferentie organiseren over vrouwenrechten in Afghanistan. "Ik zoek nog een locatie en geld om de locatiehuur van te betalen.''

Haar drijfveer om op te komen voor vrouwenrechten, ligt bij haar beroep: "Als verloskundige heb ik van dichtbij gezien wat er met vrouwen gebeurde.''

Ze praat over huiselijk geweld en vrouwen die werden verstoten als zij geen zoon kregen. "Er was een vrouw die haar zevende dochter kreeg. Haar man heeft haar uit huis gezet.'' Het is maar een voorbeeld dat zij geeft.

Sarwar voorziet dat de situatie voor vrouwen alleen maar zal verslechteren onder de Taliban. Die groep zegt te zijn veranderd. Maar daar gelooft Sarwar geen woord van.


Ander nieuws
Deel dit artikel